SZKIELETOWA ZAŁOGA

Stephen King był wielokrotnie przenoszony na duży ekran, przeważnie ze skutkiem opłakanym lub najwyżej przeciętnym. Najczęściej klapą okazywały się te filmy, w których pojawiały się efekty specjalne oraz różnorakie straszydła. Są też wyjątki: krwawe "Lśnienie" Kubricka czy równie krwawa "Carrie" De Palmy. W czym zatem tkwi problem? Powyżsi twórcy sprostali książkom dzięki własnej wizji, jaką mieli, pomysłowi na parę poprawek, wiedzieli jak dozować napięcie ("Lśnienie"). Jednocześnie opowiadali historię obyczajową, która przeradzała się w horror ("Carrie"). W obu przypadkach doskonałość.

Z kolei kolejna grupa książek adaptowanych na duży ekran, to są dramaty psychologiczne, jakie King także pisał. Czasami owe dramaty miały też nutkę grozy, fantastyki, nierealności.
Pojawił się Frank Darabont ze swoimi "Skazanymi na Shawshank". Film nie od razu stał się sukcesem, ale z czasem urósł do miana arcydzieła, w pełni zasłużenie, bo nawet przebijał książkowy oryginał!
Potem była także dobra "Zielona mila". Film bardzo udany, może nie genialny, ale bardzo dobry.