BAUDELAIRE

Kontrowersyjny esej o Baudelairze to pierwsza z cyklu niekonwencjonalnych analiz biograficznych, które niewątpliwie należą do najciekawszych pozycji w obszernym dorobku Sartre’a.

Podobnie jak późniejsze studia – Święty Genet, komediant i męczennik czy poświęcony Flaubertowi Idiota w rodzinie – Baudelaire wpisuje się w projekt psychoanalizy egzystencjalnej, której teoretyczne podstawy sformułował Sartre w swoim fundamentalnym dziele Byt i nicość (1943).

Studium o Baudelairze w niczym nie przypomina nudnych biografii artysty – Sartre nie gromadzi w swym tekście encyklopedycznych informacji o życiu i twórczości poety. Przedmiotem jego zainteresowania jest przede wszystkim egzystencjalny projekt Baudelaire’a, jednoczący jego życie i dzieło.

Warto dodać, że esej Sartre’a jest w tym samym stopniu biografią, co autoanalizą. Filozof, odkrywając i poddając refleksji lęki i obsesje Baudelaire’a, obnażył także samego siebie, dokonując rozrachunku z własna przeszłością.