CIEMNE OBLICZE. METAFIZYKA CHRZESCIJAŃSTWA

Jeden z najwybitniejszych myślicieli rosyjskich przełomu XIX i XX wieku podejmuje w książce kluczowe pytania chrześcijaństwa, życia religijnego, zbawienia. Odwołuje się z jednej strony do tradycji Starego Testamentu, z drugiej bada oblicze nauk Chrystusa jako sędziego świata, opisuje ekstremalne formy wiary, na przykład samospalenia i zakopywanie żywcem, jakie miały miejsce w owym czasie w Rosji.

Wasilij Rozanow - (1856-1919), rosyjski filozof, myśliciel religijny, historyk, religioznawca, publicysta. Ukończył studia filozoficzne w Uniwersytecie Moskiewskim. Początkowo pracował jako nauczyciel gimnazjalny, później jako urzędnik, by ostatecznie zająć się pisarstwem. Krytykował moralność życia rodzinnego i w sferze seksualności, atakował niektóre przejawy życia religijnego co miało związek z nieudanym małżeństwem ze starszą o szesnaście lat Apolinarią Susłową (1840-1918), przyjaciółką Fiodora Dostojewskiego.

Sławę przyniosły mu prace o metafizyce chrześcijaństwa („Ciemne oblicze" i „Ludzie poświaty księżycowej") oraz myśli aforystyczne, których napisał kilka tomów (stąd porównywany z Pascalem). Po rewolucji 1917 roku znalazł się w skrajnej nędzy. Pod wpływem wydarzeń napisał wstrząsającą „Apokalipsę naszych czasów". W ostatnich latach życia przyjaźnił się z wielkim myślicielem rosyjskim Pawłem Florenskim (1882-1937), który stał się jego ojcem duchowym.