Polacy, obok Węgrów, uważają siebie za naród, który niegdyś w szczególny sposób związany był z końmi i wojną prowadzoną z wysokości końskiego grzbietu.  Choć zapewne po części jest to pewien sięgający czasów szlacheckich i dość pochlebny dla nas stereotyp, to jednak trudno zaprzeczyć, że lekki jeździec z ogromną, a niekiedy wręcz zabójczą, skutecznością walczący poręczną lancą, a zwany ułanem, jest przecież polskim wynalazkiem.  (...)

   Polacy, obok Węgrów, uważają siebie za naród, który niegdyś w szczególny sposób związany był z końmi i wojną prowadzoną z wysokości końskiego grzbietu. Choć zapewne po części jest to pewien sięgający czasów szlacheckich i dość pochlebny dla nas stereotyp, to jednak trudno zaprzeczyć, że lekki jeździec z ogromną, a niekiedy wręcz zabójczą, skutecznością walczący poręczną lancą, a zwany ułanem, jest przecież polskim wynalazkiem.(...)

   Zarówno na polu walki, jak i podczas pełnienia służby garnizonowej tak skonstruowany ubiór wojskowy, będący z reguły własnością państwa, stanowił ważny i w zasadzie dość łatwo rozpoznawalny element zarówno indywidualnej, jak i grupowej identyfikacji noszących go kombatantów, szczególnie wówczas, gdy był zestawiany razem z innymi elementami symboliki wojskowej.(...)